Problematykę orzekania o niepełnosprawności reguluje ustawa z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. Nr 123, poz. 776, z późn. zm.) oraz rozporządzenia wydane do tej ustawy.

Ustawa ta w artykule 3 ustala trzy stopnie niepełnosprawności, które stosuje się do realizacji celów określonych ustawą:
  1)   znaczny,
  2)   umiarkowany,
  3)   lekki.
Orzeczenie ustalające stopień niepełnosprawności stanowi także podstawę do przyznania ulg i uprawnień na podstawie odrębnych przepisów.

Do znacznego stopnia niepełnosprawności zalicza się osobę z naruszoną sprawnością organizmu, niezdolną do pracy albo zdolną do pracy jedynie w warunkach pracy chronionej i wymagającą, w celu pełnienia ról społecznych, stałej lub długotrwałej opieki i pomocy innych osób w związku z niezdolnością do samodzielnej egzystencji.
Do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności zalicza się osobę z naruszoną sprawnością organizmu, niezdolną do pracy albo zdolną do pracy jedynie w warunkach pracy chronionej lub wymagającą czasowej albo częściowej pomocy innych osób w celu pełnienia ról społecznych.
Do lekkiego stopnia niepełnosprawności zalicza się osobę o naruszonej sprawności organizmu, powodującej w sposób istotny obniżenie zdolności do wykonywania pracy, w porównaniu do zdolności, jaką wykazuje osoba o podobnych kwalifikacjach zawodowych z pełną sprawnością psychiczną i fizyczną, lub mająca ograniczenia w pełnieniu ról społecznych dające się kompensować przy pomocy wyposażenia w przedmioty ortopedyczne, środki pomocnicze lub środki techniczne.
Niezdolność do samodzielnej egzystencji oznacza naruszenie sprawności organizmu w stopniu uniemożliwiającym zaspokajanie bez pomocy innych osób podstawowych potrzeb życiowych, za które uważa się przede wszystkim samoobsługę, poruszanie się i komunikację.

Zaliczenie do znacznego albo umiarkowanego stopnia niepełnosprawności osoby, nie wyklucza możliwości zatrudnienia tej osoby u pracodawcy niezapewniającego warunków pracy chronionej, w przypadkach:
  1)   uzyskania pozytywnej opinii Państwowej Inspekcji Pracy o przystosowaniu przez pracodawcę stanowiska pracy do potrzeb osoby niepełnosprawnej,
  2)   zatrudnienia w formie telepracy.

Pełnomocnik Rządu do Spraw Osób Niepełnosprawnych, (o którym mówi art. 6c ustawy), sprawuje nadzór nad orzekaniem o niepełnosprawności i o stopniu niepełnosprawności.
 Nadzór ten polega na:
  1)   kontroli orzeczeń co do ich zgodności z zebranymi dokumentami lub z przepisami dotyczącymi orzekania o niepełnosprawności lub o stopniu niepełnosprawności,
  2)   kontroli prawidłowości i jednolitości stosowania przepisów, standardów i procedur postępowania w sprawach dotyczących orzekania o niepełnosprawności i o stopniu niepełnosprawności,
  3)   szkoleniu członków wojewódzkich zespołów,
4) udzielaniu wyjaśnień w zakresie stosowania przepisów regulujących postępowanie w sprawach dotyczących orzekania o niepełnosprawności lub o stopniu niepełnosprawności.

Pełnomocnik wykonuje swoje zadania przy pomocy Biura Pełnomocnika Rządu do Spraw Osób Niepełnosprawnych, które stanowi wyodrębnioną komórkę organizacyjną w Ministerstwie Pracy i Polityki Społecznej. Więcej na ten temat można dowiedzieć się na stronie
http://www.mps.gov.pl/index.php?gid=217 

Jeżeli w ramach nadzoru Pełnomocnik stwierdzi, że istnieje uzasadniona wątpliwość co do zgodności orzeczenia ze stanem faktycznym lub że orzeczenie zostało wydane w sposób sprzeczny z przepisami dotyczącymi orzekania o niepełnosprawności lub o stopniu niepełnosprawności, może zwrócić się do właściwego organu o:
1)   stwierdzenie nieważności orzeczenia,
2) wznowienie postępowania.
 Pełnomocnik, w wyniku stwierdzonych w ramach nadzoru nieprawidłowości, może wystąpić:
  1)   do organu, który powołał zespół do spraw orzekania o niepełnosprawności, o odwołanie członków zespołu odpowiedzialnych za stwierdzone nieprawidłowości,
  2)   do wojewody o cofnięcie zgody na powołanie powiatowego zespołu.
Nadzór, w imieniu Pełnomocnika realizują upoważnione przez niego osoby, posiadające wiedzę niezbędną do przeprowadzania kontroli.
Wojewoda pełni bezpośredni nadzór nad powiatowymi zespołami. 

Rozporządzenie Ministra gospodarki, pracy i polityki społecznej z dnia 15 lipca 2003 r. w sprawie orzekania o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności określa m.in. szczegółowe zasady wydawania orzeczeń o niepełnosprawności lub o stopniu niepełnosprawności, tryb postępowania przy orzekaniu, standardy w zakresie kwalifikowania oraz postępowania dotyczącego orzekania o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności, a także oznaczenie symboli przyczyn niepełnosprawności.

Przy orzekaniu o niepełnosprawności osoby, która nie ukończyła 16 roku życia, zwanej dalej "dzieckiem", bierze się pod uwagę:
  1)   zaświadczenie lekarskie zawierające opis stanu zdrowia, wydane przez lekarza, pod którego opieką lekarską znajduje się dziecko, oraz inne posiadane dokumenty mogące mieć wpływ na ustalenie niepełnosprawności;
  2)   ocenę stanu zdrowia wystawioną przez lekarza - przewodniczącego składu orzekającego, zawierającą opis przebiegu choroby zasadniczej oraz wyniki dotychczasowego leczenia i rehabilitacji, opis badania przedmiotowego, rozpoznanie choroby zasadniczej i chorób współistniejących oraz rokowania odnośnie do przebiegu choroby, a także ograniczenia w funkcjonowaniu występujące w życiu codziennym w porównaniu do dzieci z pełną sprawnością psychiczną i fizyczną właściwą dla wieku dziecka;
  3)   możliwość poprawy zaburzonej funkcji organizmu poprzez zaopatrzenie w przedmioty ortopedyczne, środki techniczne, środki pomocnicze lub inne działania.

Przy orzekaniu o stopniu niepełnosprawności osoby, która ukończyła 16 rok życia, zwanej dalej "osobą zainteresowaną", bierze się pod uwagę:
 1)   zaświadczenie lekarskie zawierające opis stanu zdrowia, rozpoznanie choroby zasadniczej i chorób współistniejących potwierdzone aktualnymi wynikami badań diagnostycznych, wydane przez lekarza, pod którego opieką lekarską znajduje się osoba zainteresowana, oraz inne posiadane dokumenty mogące mieć wpływ na ustalenie stopnia niepełnosprawności;
 2)   ocenę stanu zdrowia wystawioną przez lekarza - przewodniczącego składu orzekającego, zawierającą opis przebiegu choroby zasadniczej oraz wyniki dotychczasowego leczenia i rehabilitacji, opis badania przedmiotowego, rozpoznanie choroby zasadniczej i chorób współistniejących oraz rokowania odnośnie do przebiegu choroby;
 3)   wiek, płeć, wykształcenie, zawód i posiadane kwalifikacje;
 4)   możliwość całkowitego lub częściowego przywrócenia zdolności do wykonywania dotychczasowego lub innego zatrudnienia - poprzez leczenie, rehabilitację lub przekwalifikowanie zawodowe;
 5)   ograniczenia występujące w samodzielnej egzystencji i uczestnictwie w życiu społecznym;
 6)   możliwość poprawy funkcjonowania osoby zainteresowanej w samodzielnej egzystencji oraz w pełnieniu ról społecznych - poprzez leczenie, rehabilitację, zaopatrzenie w przedmioty ortopedyczne, środki pomocnicze, środki techniczne, usługi opiekuńcze lub inne działania.

Przy orzekaniu o wskazaniach do ulg i uprawnień bierze się pod uwagę:
  1)   orzeczenie o inwalidztwie lub niezdolności do pracy wydane na podstawie odrębnych przepisów oraz posiadaną dokumentację medyczną mogącą mieć wpływ na określanie wskazań, o których mowa w art. 6b ust. 3 ustawy, oraz zakresu i rodzaju ograniczeń uprawniających do ulg i uprawnień;
  2)   ocenę aktualnego stanu zdrowia wystawioną przez lekarza - członka powiatowego zespołu;
  3)   zakres i rodzaj ograniczeń spowodowany naruszoną sprawnością organizmu.
Naruszenie sprawności organizmu uważa się za:
  1)   trwałe (stałe) - jeżeli według wiedzy medycznej stan zdrowia nie rokuje poprawy;
  2)   okresowe - jeżeli według wiedzy medycznej może nastąpić poprawa stanu zdrowia.
Stopień niepełnosprawności osoby zainteresowanej orzeka się na czas określony lub na stałe.

W celu wydania orzeczenia o niepełnosprawności lub o stopniu niepełnosprawności, lekarz - przewodniczący składu orzekającego sporządza, na podstawie badania, ocenę stanu zdrowia dziecka lub osoby zainteresowanej, zwaną "oceną".
W przypadku gdy lekarz - przewodniczący składu orzekającego uzna posiadaną dokumentację medyczną za wystarczającą do wydania oceny stanu zdrowia, może być ona wydana bez badania.

Orzeczenie o niepełnosprawności zawiera:
  1)   oznaczenie zespołu, który wydał orzeczenie;
  2)   datę wydania orzeczenia;
  3)   datę złożenia wniosku;
  4)   podstawę prawną wydania orzeczenia;
  5)   imię i nazwisko dziecka, datę urodzenia, adres zamieszkania lub pobytu;
  6)   numer dokumentu potwierdzającego tożsamość dziecka;
  7)   ustalenie lub odmowę ustalenia niepełnosprawności;
  8)   symbol przyczyny niepełnosprawności;
  9)   datę lub okres powstania niepełnosprawności;
  10)  okres, na jaki orzeczono niepełnosprawność;
  11)  wskazania, o których mowa w art. 6b ust. 3 ustawy, określone przez skład orzekający;
  12)  uzasadnienie;
  13)  pouczenie o przysługującym odwołaniu;
  14)  podpis z podaniem imienia i nazwiska przewodniczącego składu orzekającego oraz pozostałych członków tego składu.

 Orzeczenie o stopniu niepełnosprawności zawiera:
  1)   oznaczenie zespołu, który wydał orzeczenie;
  2)   datę wydania orzeczenia;
  3)   datę złożenia wniosku;
  4)   podstawę prawną wydania orzeczenia;
  5)   imię i nazwisko osoby zainteresowanej;
  6)   datę i miejsce urodzenia osoby zainteresowanej oraz adres zamieszkania lub pobytu;
  7)   numer dowodu osobistego lub innego dokumentu potwierdzającego tożsamość;
  8)   ustalenie lub odmowę ustalenia stopnia niepełnosprawności;
  9)   symbol przyczyny niepełnosprawności;
  10)  okres, na jaki orzeczono stopień niepełnosprawności;
  11)  datę lub okres powstania niepełnosprawności;
  12)  datę lub okres powstania ustalonego stopnia niepełnosprawności;
  13)  wskazania, o których mowa w art. 6b ust. 3 ustawy, określone przez skład orzekający;
  14)  uzasadnienie;
  15)  pouczenie o przysługującym odwołaniu;
  16)  podpis z podaniem imienia i nazwiska przewodniczącego składu orzekającego oraz pozostałych członków tego składu.

Orzeczenie o wskazaniach do ulg i uprawnień zawiera:
  1)   oznaczenie zespołu, który wydał orzeczenie;
  2)   datę wydania orzeczenia;
  3)   datę złożenia wniosku;
  4)   podstawę prawną wydania orzeczenia;
  5)   imię i nazwisko osoby zainteresowanej;
  6)   datę i miejsce urodzenia osoby zainteresowanej oraz adres zamieszkania lub pobytu;
  7)   numer dowodu osobistego lub innego dokumentu potwierdzającego tożsamość;
  8)   stopień niepełnosprawności;
  9)   symbol przyczyny niepełnosprawności;
  10)  datę lub okres powstania niepełnosprawności;
  11)  okres, na jaki wydano orzeczenie;
  12)  wskazania, o których mowa w art. 6b ust. 3 ustawy, określone przez lekarza - członka powiatowego zespołu;
  13)  uzasadnienie;
  14)  pouczenie o nieprzysługującym odwołaniu;
  15)  podpis z podaniem imienia i nazwiska lekarza - członka zespołu orzekającego.

Uzasadnienie orzeczenia o ustaleniu lub odmowie ustalenia niepełnosprawności, stopnia niepełnosprawności lub o wskazaniach do ulg i uprawnień powinno zawierać w szczególności wskazanie faktów, które uznano za istotne w sprawie i udowodnione, dokumentów potwierdzających ustalenie lub odmowę ustalenia niepełnosprawności, stopnia niepełnosprawności lub wskazań do ulg i uprawnień.
Orzeczenie o niepełnosprawności, stopniu niepełnosprawności lub o wskazaniach do ulg i uprawnień doręcza się na piśmie nie później niż w terminie 14 dni od dnia posiedzenia w sprawie wydania orzeczenia.

Osoba niepełnosprawna posiadająca orzeczenie o niepełnosprawności lub stopniu niepełnosprawności wydane na czas określony może wystąpić z wnioskiem, o wydanie orzeczenia o ponowne ustalenie niepełnosprawności lub stopnia niepełnosprawności.
W przypadku zmiany stanu zdrowia osoba niepełnosprawna posiadająca orzeczenie o niepełnosprawności lub o stopniu niepełnosprawności może wystąpić z wnioskiem o wydanie orzeczenia o ponowne wydanie orzeczenia uwzględniającego zmianę stanu zdrowia.
Osoba zainteresowana lub przedstawiciel ustawowy, w terminie 14 dni od dnia doręczenia orzeczenia o niepełnosprawności lub stopniu niepełnosprawności, może wnieść odwołanie do wojewódzkiego zespołu, za pośrednictwem powiatowego zespołu, który wydał orzeczenie.
Powiatowy zespół, który wydał orzeczenie, obowiązany jest przesłać odwołanie wraz z aktami sprawy do wojewódzkiego zespołu, w terminie 7 dni od dnia otrzymania odwołania.
Jeżeli powiatowy zespół uzna, że odwołanie zasługuje w całości na uwzględnienie, wydaje orzeczenie, w którym uchyla lub zmienia zaskarżone orzeczenie.
Od orzeczenia wojewódzkiego zespołu przysługuje odwołanie do sądu pracy i ubezpieczeń społecznych w terminie 30 dni od dnia doręczenia orzeczenia. Odwołanie wnosi się za pośrednictwem wojewódzkiego zespołu, który orzeczenie wydał. Jeżeli wojewódzki zespół uzna, że odwołanie zasługuje w całości na uwzględnienie, wydaje orzeczenie, w którym uchyla lub zmienia zaskarżone orzeczenie.
Postępowanie w sprawach odwoławczych wolne jest od opłat i kosztów sądowych.

Warto zwrócić także uwagę na standardy w zakresie kwalifikowania oraz postępowania dotyczącego orzekania o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności:
Standardy w zakresie kwalifikowania do znacznego stopnia niepełnosprawności zawierają kryteria określające skutki naruszenia sprawności organizmu powodujące:
  1)   niezdolność do pracy - co oznacza całkowitą niezdolność do wykonywania pracy zarobkowej z powodu fizycznego, psychicznego lub umysłowego naruszenia sprawności organizmu;
  2)   konieczność sprawowania opieki - co oznacza całkowitą zależność osoby od otoczenia, polegającą na pielęgnacji w zakresie higieny osobistej i karmienia lub w wykonywaniu czynności samoobsługowych, prowadzeniu gospodarstwa domowego oraz ułatwiania kontaktów ze środowiskiem;
  3)   konieczność udzielania pomocy, w tym również w pełnieniu ról społecznych - co oznacza zależność osoby od otoczenia, polegającą na udzieleniu wsparcia w czynnościach samoobsługowych, w prowadzeniu gospodarstwa domowego, współdziałania w procesie leczenia, rehabilitacji, edukacji oraz w pełnieniu ról społecznych właściwych dla każdego człowieka, zależnych od wieku, płci, czynników społecznych i kulturowych.
Przez długotrwałą opiekę i pomoc w pełnieniu ról społecznych rozumie się konieczność jej sprawowania przez okres powyżej 12 miesięcy w zakresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 i 3.
(§ 29 rozporządzenia)

Standardy w zakresie kwalifikowania do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności zawierają kryteria określające naruszenie sprawności organizmu powodujące:
  1)   czasową pomoc w pełnieniu ról społecznych, co oznacza konieczność udzielenia pomocy, o której mowa powyżej, w okresach wynikających ze stanu zdrowia;
  2)   częściową pomoc w pełnieniu ról społecznych, co oznacza wystąpienie co najmniej jednej okoliczności, o których mowa w § 29 rozporzadzenia.

Przy kwalifikowaniu do znacznego, umiarkowanego i lekkiego stopnia niepełnosprawności bierze się pod uwagę zakres naruszenia sprawności organizmu spowodowany przez:
 1)   upośledzenie umysłowe począwszy od upośledzenia w stopniu umiarkowanym;
 2)   choroby psychiczne, w tym:
a)  zaburzenia psychotyczne,
b)  zaburzenia nastroju począwszy od zaburzeń o umiarkowanym stopniu nasilenia,
c)  utrwalone zaburzenia lękowe o znacznym stopniu nasilenia,
d)  zespoły otępienne;
 3)   zaburzenia głosu, mowy i choroby słuchu, w tym:
a)  trwałe uszkodzenie czynności ruchowej jednego lub obu fałdów głosowych,
b)  częściowa lub całkowita utrata krtani z różnych przyczyn,
c)  zaburzenia mowy spowodowane uszkodzeniem mózgu - wyższych ośrodków mowy,
d)  głuchoniemota, głuchota lub obustronne upośledzenie słuchu niepoprawiające się w wystarczającym stopniu po zastosowaniu aparatu słuchowego lub implantu ślimakowego;
 4)   choroby narządu wzroku, w tym wrodzone lub nabyte wady narządu wzroku powodujące ograniczenie jego sprawności, prowadzące do obniżenia ostrości wzroku w oku lepszym do 0,3 według Snellena po wyrównaniu wady wzroku szkłami korekcyjnymi lub ograniczenie pola widzenia do przestrzeni zawartej w granicach 30 stopni;
 5)   upośledzenia narządu ruchu, w tym:
a)  wady wrodzone i rozwojowe narządu ruchu,
b)  układowe choroby tkanki łącznej w zależności od okresu choroby i stopnia wydolności czynnościowej,
c)  zapalenie stawów z towarzyszącym zapaleniem stawów kręgosłupa w zależności od stopnia wydolności czynnościowej,
d)  choroby zwyrodnieniowe stawów w zależności od stopnia uszkodzenia stawu,
e)  choroby kości i chrząstek z upośledzeniem wydolności czynnościowej,
f)  nowotwory narządu ruchu,
g)  zmiany pourazowe w zależności od stopnia uszkodzenia i możliwości kompensacyjnych;
 6)   epilepsja w postaci nawracających napadów padaczkowych spowodowanych różnymi czynnikami etiologicznymi lub wyraźnymi następstwami psychoneurologicznymi;
 7)   choroby układu oddechowego i krążenia, w tym:
a)  przewlekłe obturacyjne i ograniczające, zakaźne choroby płuc prowadzące do niewydolności oddechowej,
b)  nowotwory płuc i opłucnej, prowadzące do niewydolności oddechowej,
c)  wrodzone i nabyte wady serca, choroba niedokrwienna serca, kardiomiopatie, zaburzenia rytmu serca z zaburzeniami hemodynamicznymi kwalifikującymi co najmniej do II stopnia niewydolności serca według Klasyfikacji NYHA,
d)  nadciśnienie tętnicze z powikłaniami narządowymi,
e)  miażdżycę zarostową tętnic kończyn dolnych począwszy od II stopnia niedokrwienia kończyn według Klasyfikacji Fontaine'a,
f)  niewydolność żył głębokich z powikłaniami pod postacią zapaleń i długotrwałych owrzodzeń;
 8)   choroby układu pokarmowego, w tym:
a)  choroby przełyku powodujące długotrwałe zaburzenia jego funkcji,
b)  stany po resekcji żołądka z różnych przyczyn z licznymi powikłaniami,
c)  przewlekłe choroby jelit o różnej etiologii, powikłane zespołem złego wchłaniania,
d)  przewlekłe choroby wątroby o różnej etiologii w okresie niewydolności wątroby,
e)  przewlekłe zapalenie trzustki wymagające długotrwałej farmakoterapii,
f)  nowotwory układu pokarmowego;
 9)   choroby układu moczowo-płciowego, w tym:
a)  zaburzenia czynności dróg moczowych prowadzące do niewydolności nerek,
b)  choroby nerek o różnej etiologii prowadzące do ostrej lub przewlekłej mocznicy,
c)  wielotorbielowate zwyrodnienie nerek typu dorosłych,
d)  nowotwory złośliwe układu moczowego i narządów płciowych;
 10)  choroby neurologiczne, w tym:
a)  naczyniopochodny udar mózgu przemijający, odwracalny, dokonany, prowadzący do okresowych lub trwałych deficytów neurologicznych o różnym stopniu nasilenia,
b)  guzy centralnego układu nerwowego w zależności od typu, stopnia złośliwości, lokalizacji i powstałych deficytów neurologicznych,
c)  pourazowa cerebrastenia i encefalopatia,
d)  choroby zapalne ośrodkowego i obwodowego układu nerwowego prowadzące do trwałych deficytów neurologicznych,
e)  choroby układu pozapiramidowego w zależności od stwierdzanych objawów neurologicznych,
f)  choroby rdzenia kręgowego,
g)  uszkodzenia nerwów czaszkowych i obwodowych o różnej etiologii;
 11)  inne, w tym:
a)  choroby narządów wydzielania wewnętrznego o różnej etiologii, wywołane nadmiernym wydzielaniem lub niedoborem hormonów w zależności od stopnia wyrównania lub obecności powikłań narządowych, pomimo optymalnego leczenia,
b)  choroby zakaźne lub zespoły nabytego upośledzenia odporności w zależności od fazy zakażenia,
c)  przewlekłe wielonarządowe choroby odzwierzęce w II i III okresie choroby zależnie od zmian narządowych,
d)  choroby układu krwiotwórczego o różnej etiologii w zależności od patologicznych zmian linii komórkowych szpiku w procesie hemopoezy,
e)  znacznego stopnia zeszpecenia powodujące stałe ograniczenia w kontaktach międzyludzkich, jak i pracy zawodowej.

Symbol przyczyny niepełnosprawności, oznacza się następująco:
  1)   01-U - upośledzenie umysłowe;
  2)   02-P - choroby psychiczne;
  3)   03-L - zaburzenia głosu, mowy i choroby słuchu;
  4)   04-O - choroby narządu wzroku;
  5)   05-R - upośledzenie narządu ruchu;
  6)   06-E - epilepsja;
  7)   07-S - choroby układu oddechowego i krążenia;
  8)   08-T - choroby układu pokarmowego;
  9)   09-M - choroby układu moczowo-płciowego;
  10)  10-N - choroby neurologiczne;
  11)  11-I - inne, w tym schorzenia: endokrynologiczne, metaboliczne, zaburzenia enzymatyczne, choroby zakaźne i odzwierzęce, zeszpecenia, choroby układu krwiotwórczego.
Symbol przyczyny niepełnosprawności zawarty w orzeczeniu o niepełnosprawności, stopniu niepełnosprawności lub wskazaniach do ulg i uprawnień odzwierciedla rozpoznanie uszkodzenia lub choroby, która niezależnie od przyczyny jej powstania powoduje zaburzenia funkcji organizmu oraz ograniczenia w wykonywaniu czynności życiowych i aktywności społecznej osoby zainteresowanej lub dziecka.
Orzeczenie może zawierać więcej niż jeden symbol przyczyny niepełnosprawności, nie więcej niż trzy symbole schorzeń, które w porównywalnym stopniu wpływają na zaburzenie funkcji organizmu.

Postępowanie w sprawie orzekania o niepełnosprawności i o stopniu niepełnosprawności obejmuje:
 1)   zebranie materiału dowodowego dotyczącego naruszenia sprawności organizmu, możliwości funkcjonowania w życiu codziennym i pełnienia ról społecznych;
 2)   dokonanie przez lekarza wyznaczonego przez przewodniczącego zespołu wstępnej weryfikacji złożonej dokumentacji, w zakresie kompletności oraz konieczności jej uzupełnienia o badania potwierdzające rozpoznaną chorobę zasadniczą, a także określenie specjalności przewodniczącego składu orzekającego odpowiedniej do rozpoznanych schorzeń osoby zainteresowanej lub dziecka;
 3)   powołanie spośród członków powiatowego oraz wojewódzkiego zespołu, składu orzekającego do rozpoznania wniosku i wydania orzeczenia, lub spośród członków powiatowego zespołu wyznaczenie lekarza - członka zespołu ze specjalnością odpowiednią do rozpoznanej choroby zasadniczej osoby zainteresowanej do rozpoznania wniosku i wydania orzeczenia; w razie potrzeby do składu orzekającego powołuje się dodatkowo specjalistę odpowiedniego do choroby współistniejącej, mogącej mieć istotny wpływ na wynik postępowania orzeczniczego;
  4)   kompleksowe dokumentowanie stanu zdrowia i sytuacji społecznej osoby zainteresowanej lub dziecka.

źródło:  Instytut Praw Pacjenta i Edukacji Zdrowotnej